Platformy:

Jesteś na SwiatGry.pl» Recenzje» WiiU» Splatoon

Informacje

  • Autor: Louis
  • Dodano: 21 sierpień 2015 12:07
  • Czytano: 1,183 razy



Najnowsze recenzje

Najczęściej czytane recenzje

Recenzja gry Splatoon (WiiU)

Okładka gry Splatoon
  • Producent: Nintendo
  • Wydawca: Nintendo
  • Dystrybutor PL: brak danych
  • Gatunek: akcji, co-op, humorystyczne, multiplayer, strzelanki, TPP
  • Premiera: 29 maj 2015 r.
  • Premiera PL: 29 maj 2015 r.
  • Tryb gry: multiplayer
  • Język: angielski
  • Nośnik: DVD
  • Cena: 129.90 zł
  • Nasza ocena

    9.0

  • Twoja ocena

    9 / 10

    Średnia: 9 / Głosów: 1

  • Cechy gry PEGI 7

    PEGI 7
    Gra dla młodszych dzieci

    Przemoc

    Przemoc
    Gra zawiera elementy przemocy.

    Online

    Online
    W grę można grać online.

Wymagania: konsola Nintendo WiiU, WiiWare Wykorzystuje: kontroler WiiU GamePad

Japońscy twórcy już dawno przyzwyczaili nas do wydawania gier niekoniecznie mieszczących się w granicach przyzwyczajeń zachodnich odbiorców. Produkcje z kraju Kwitnącej Wiśni nierzadko europejskim i amerykańskim graczom wydają się dziwne, niezrozumiałe czy infantylne. Prowadzi to bardzo często do protekcjonalnego i niesprawiedliwego oceniania tytułów, których pomysłowość wykracza poza utarte schematy bądź ramy gatunkowe. O ile autorzy niezależni mogą sobie pozwolić na eksperymentowanie oraz realizację nietypowych wizji, duże koncerny muszą znacznie ostrożniej podejmować decyzje o inwestowaniu w niekonwencjonalne projekty. Nintendo, znane ze swojego konserwatyzmu oraz przywiązania do marek rozwijanych i odświeżanych od lat, postanowiło dać szansę właśnie takiemu nietuzinkowemu konceptowi. Splatoon to nowe spojrzenie na popularne strzelaniny w perspektywie trzecioosobowej, świeże do tego stopnia, że przeciwnicy zamiast ostrzeliwać się ołowianymi pociskami, pokrywają swoje otoczenie kolorowymi farbami przy pomocy różnorodnych narzędzi.

Bitwę czas zacząć!


Dzieło Yusukego Amano i Tsubasy Sakaguchiego pozwala graczom wcielić się w sympatycznych przedstawicieli rasy Inklings, mogących przybierać formę kałamarnic oraz humanoidalnych istot o iście kreskówkowej aparycji. Na początku zabawy z udostępnionych elementów stworzyłem własnego Squid-Kida, nastoletniego mieszkańca Inkopolis uczestniczącego w czymś na wzór zawodów paintballu, polegających na pomalowaniu jak największej powierzchni jaskrawym atramentem przy jednoczesnym utrudnianiu tego samego drużynie przeciwnej. W Splatoon nie chodzi więc o eliminowanie wrogów, ale o zdobycie dominacji nad wirtualnym środowiskiem poprzez oznaczenie go swoim kolorem. Rozgrywki odbywają się przez Internet, w czteroosobowych zespołach rywalizujących na losowo wybieranych mapach. Podczas poszczególnych meczów meczów gracze zbierają punkty doświadczenia oraz fundusze pozwalające na rozwijanie umiejętności swojego awatara oraz zakup lepszego ekwipunku. Wzmacnianie statystyk bohatera oraz „broni” jest kluczowe, ponieważ od szybkości, zasięgu i siły rażenia naszego malującego przyrządu zależy skuteczność na „polu bitwy”.

Pomysłowość twórców nie skończyła się jednak na etapie wymyślania sterowalnych postaci czy podstaw mechaniki. Podczas atramentowych potyczek użytkownicy Splatoon mogą wybierać z szerokiego asortymentu środków bojowych. Od pistoletów na wodę wypełnionych farbą, przez ogromne pędzle i wałki, do aerografów oraz wybuchających puszek. Dzięki temu każdy może opracować własną taktykę oraz doskonalić się w określonym sposobie grania. Jeśli dodamy do tego umiejętności specjalne oraz obecne na mapach wzmacniacze, uzyskamy różnorodność sprawiającą, że właściwie każda rozgrywka przez Sieć będzie niepowtarzalnym wyzwaniem. Dodatkowo dynamizm starć zapewniony przez stosunkowo nieduże mapy oraz krótki czas trwania pojedynczej potyczki eliminuje wrażenie znużenia towarzyszące mi w wielu grach sieciowych, w których starcia pomiędzy graczami potrafią ciągnąć się w nieskończoność. Nie doświadczyłem też problemów ze znalezieniem aktywnych sesji, serwery Nintendo działają sprawnie, a oczekiwanie na zebranie kompletu uczestników meczu nigdy nie trwało dłużej niż minutę.

Dosłowna walka o terytorium.


Dla chcących odpocząć od internetowych starć lub zwyczajnie potrenować swoje umiejętności autorzy przygotowali dwa rozwiązania. Pierwszym z nich jest gra lokalna dla dwóch osób rywalizujących poprzez zbijanie rozmieszczonych na planszy balonów. Drugim, znacznie bardziej rozbudowanym, jest tryb, który wolę nazywać niby-fabularnym, składający się z serii samodzielnych poziomów wypełnionych przeszkodami i przeciwnikami, które pokonywałem przy pomocy wypełnionego farbą karabinu. Mechanika rozgrywki właściwie niczym nie różni się od tej obecnej w trybie wieloosobowym, ale muszę przyznać, że strzelanie atramentem do przedstawicieli wrogiej rasy Octolings, pokrywanie nią powierzchni obiektów obecnych na mapie, a następnie wykonywanie ślizgów i skoków pod postacią małej kałamarnicy sprawiało mi dużo przyjemności oraz satysfakcji. Bez wątpienia Splatoon sprawdza się jako skrzyżowanie gry akcji z platformówką i choć rozgrywka dla jednego gracza zabiera jedynie kilka godzin, to muszę przyznać, że jest bardzo intensywna i różnorodna.

Kolorowo, dynamicznie, angażująco!


Motto Squid-Kids: „Stay Fresh!” przyświecało najwyraźniej projektantom odpowiedzialnym za przygotowanie poziomów i łamigłówek obecnych w Octo Valley, czyli krainie ukazanej w trybie jednoosobowym. Podczas jej przemierzania natknąłem się na uruchamiane strumieniem farby wiatraki, gąbki rosnące po nasiąknięciu barwną cieczą, hydranty eksplodujące fontanną atramentu czy obiekty widoczne dopiero po „ostrzelaniu” ich kilkoma pociskami z lepkiej mazi. Zagadki nie są zbyt skomplikowane, ale wymagają pewnego oswojenia ze sterowaniem i dobrej obserwacji otoczenia, a także za każdym razem opanowania nowego elementu mechaniki. Zazwyczaj trwa to kilka minut i gdy dochodziłem już niemal do perfekcji w danym zadaniu, poziom kończył się, nie wymuszając na mnie kontynuowania stopniowo coraz bardziej monotonnych czynności. Tym samym Splatoon nie wywoływał znudzenia skakaniem po kolejnych platformach i zbieraniem setek pomarańczowych kulek, dzieląc rozgrywkę na krótkie, zorientowane na poszczególne zadania poziomy.

Gra nie tylko dla dzieci.


Muszę przyznać, że do projektu zrealizowanego przez Amano i Sakaguchiego podchodziłem z zainteresowaniem, ale i pewną rezerwą. Obawiałem się, w grze polegającej na malowaniu, braku dynamizmu i różnorodności, które zatrzymałyby mnie przy sobie na dłużej. Na szczęście myliłem się, a wszelkie obawy rozwiały już pierwsze minuty rozgrywki. Warto dodać, że twórcy wciąż rozwijają Splatoon, dlatego w niedalekiej przyszłości możemy spodziewać się kolejnych map, broni, ubrań i gadżetów dla swoich awatarów, a być może i trybów gry. Najnowsza sieciowa produkcja Nintendo stanowi solidny produkt, którego Wii U już do dawna potrzebowało. Tytuł bez Mario, Linka czy Kirby’ego w roli głównej, w dodatku wykorzystujący nową, dość oryginalną mechanikę, być może zwróci ponownie uwagę graczy na obecną platformę stacjonarną wielkiego N. Splatoon odsłania bowiem nie tylko potencjał drzemiący w konsoli Nintendo, ale również współpracujących z marką projektantów, którym udało się pozytywnie mnie zaskoczyć i zachęcić do brudzenia farbą wirtualnych skateparków czy portów wypełnionych kontenerami przez wiele godzin.
  • Grafika: 9 / 10
  • Dźwięk: 10 / 10
  • Grywalność: 10 / 10
  • Żywotność: 9 / 10
  • Nowatorstwo: 9 / 10
  • Fabuła: 5 / 10
  • Czas gry: b/o

Najważniejsze cechy: dynamiczna, kolorowa, multipalyer

Plusy

  • kolorowa grafika
  • dynamiczne starcia
  • duża liczba graczy
  • tryb dla 1 gracza

Minusy

  • wciąż mało map
  • momentami lagi
Avatar użytkownika Louis
Louis mówi:

Każdy posiadacz Wii U powinien posiadać tę grę i przekonać się jak wciągające mogą być pojedynki polegające na \"malowaniu\" mapy. Duża liczba graczy zapewnia długie godziny rozgrywki, a pomysłowe rozwiązania niwelują poczucie znużenia. Zdecydowanie polecam!

Komentarze (1)

  • Avatar użytkownika Karfein
    #1 | Karfein mówi:21 sierpień 2015

    Jedna z nielicznych produkcji na WiiU, które kuszą na zakup konsoli. Ale to i tak póki co zbyt mało.